شاعر کرد .... شد دنياي من... شد تنها ستاره زندگيم.... شد تنها بهانه من واسه زندگي... شد کسي

که به هر جا نگاه ميکنم اونو ميبينم... ومن در هر لحظه هزاران مرتبه خالق بزرگ رو به خاطر اين هديه اش که تمام زندگيه منه شکر مي کنم

دوست دارم عشقم

وقتی هستی آنقدر محو تماشا و در کنار تو بودن هستم  که از گذر سریع لحظات غافل می شوم
دوست دارم این لحظات کنار هم بودن را تا بی نهایت ادامه دهم...
وقتی هستی همه چیز "تو" می شود و من سراپا چشم
نمیدانی... نمیدانم.. هیچ کس نمی داند  که چه قدر عاشقت هستم
چه قدر برای کنار تو بودن پرپر میزنم
چه قدر همیشه نگرانت هستم
همیشه چشم به راهت هستم
خدایا این عشق پاک را از ما مگیر
هر روز بر این عشق فزونی بخش و آن را شعله ور تر کن 

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم
دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم منتظر لحظه ای هستم که در کنارت
بنشینم سر رو شونه هایت بگذارم....از عشق تو.....از داشتن
تو...اشک شوق ریزم منتظر لحظه ی مقدس که تو را در آغوش
بگیرم بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم وبا تمام
وجود قلبم وعشقم را به تو هدیه کنم اری من تورا دوست دارم
وعاشقانه تو را می ستایم
 

 من عاشقتم

 من عاشقتم

 من عاشقتم

 من عاشقتم

 من عاشقتم

 من عاشقتم

 من عاشقتم

نگاهت را ، کلامت را و آغوش مهربانت را
تو را دوست دارم به اندازه تمام رنگهاي زيباي دنيا
نه کم است
به اندازه تمام زيباييهاي دنيا
نه باز هم کم است تو را به اندازه تمام دنيا دوست دارم
من تو را در تک تک ذرات وجودم لمس کردم
در هر نفسم عطرت را حس کردم و با هر ضربان قلبم عاشقانه تو را زندگي کردم
ديگر در پس کوچه های خاطراتت جستويم نکن ، مرا نخواهي يافت
که من در تو محو شدم
و چه درآميختن زيبايی

خدایا به دادم برس

بياامشب به من محرم شواي اشک

بیاامشب توهم باغم شوای اشک

بیا بنگر دلم تنها شده باز

بیا قلب مراهمدم شو ای اشک

من ان گلبوته خشک کویری

بيابرروی من شبنم شوای اشک

رهاکن ميل ماندن دردو چشمم

توجاری بررخ زردم شواي اشک

بيا ارام من در بيقراری

تسلی بخش من هردم شواي اشک

بیابغض سکوت سینه بشکن

به چشم خشک من شبنم شوای اشک

دلم مجروح درد غربت تو

به روی زخم دل مرهم شواي اشک

دلم ازدردهجران نالدامشب

بیادرمان بر دردم شو ای اشک

                                                            چگونه به سويت بيايم؟

اي هميشه مهربانم! با اين فاصله اي که بين من و توست چگونه بوسيدن آن چهره

درخشانت ميسر است؟ اي مهتاب آسمان شبهاي دلتنگي من ! با اين فاصله اي که بين من و

توست چگونه ميتوانم دستانت رادر دست گيرم  ؟؟

... آري من ستاره مي شوم و به آسمان زندگيت  مي آيم تا بر چهره درخشانت بوسه بزنم!

مهربانم! دلم به درد آمده از اين فاصله، دلم به درد امده از اين انتظار ودوري!

اي ستاره درخشان شبهايم!  با ديدن تو آرام مي شوم، و  روزها نيز که دل آبي ات را ميبينم

عاشق تر از هميشه مي شوم!

...

انتظار ميکشم تا...

تا  شايد خداوند بالهايي را به من هديه دهد

تا با بالهاي پر غرورم به سوي تو پرواز کنم و

دستان گرمت را

براي هميشه

در دست گيرم

تنهای تنهایم

روی لبه‌ی دلتنگی مینشینم و به تنهایی ها زل میزنم. خودم را در دوردست میبینم انگار زندگی دریاست و من ساحلی خاموش و آرامم.

نه جاده مرا میشناسد ، و نه دریا و نه شن.

و نه سلامی نورس به دیدارم می آید ، نه عاشقی قلبی روی دلم میکشد نه کودکی با شنهایم بازی میکند و نه موجی به آغوشم میکشد.

تنهای تنهایم.

دریا در کنارم است و مدام در گوشم میخواند که تا من هستم تو تنها نیستی، و من سکوت میکنم. نمیتوانم به او بگویم که تنهایم .

من تنهای تنهایم.

من اکنون شبیه چتری خیس از بارانم که در گوشه‌ای واژگون انداخته شده‌، من اکنون شبیه نیکمتی خالی هستم ، من اکنون شبیه هق هق دلتنگی ام .

من اکنون تنهایم.

از غمهای تازه‌ام به غمهای کهنه‌ام میروم، از شعر تازه به شعر کهن.

سرم گیج میرود، شب از نیمه گذشته است، دیروقت است، چراغ را خاموش میکنم ، دراز میکشم ، سرم را روی بالش غم میگذارم و پتوی دلتنگی را روی سرم میکشم و به خواب میروم.بلکه کمی فراموشی به فریادم برسد